Monday, 25 November 2013

Sunday, 17 November 2013

Woordjes leren met CRAM

Woordjes leren met CRAM. Hier alvast alle vocab van hoofdstuk 3 voor 1ha.




Wednesday, 30 October 2013

Rome: Een reisverslag van een 'leerling in een stad van Meesters'

Dag 1
Iedereen is even een broodje halen. Samen met Joep bewaak ik de koffers. We staan in Rome na een lange nacht en het is pas 10:30, zaterdag 12 oktober. De zon schijnt, zo’n 24 graden Celcius. Het begon 2 weken geleden met een Whatsappje van Inès. Of ik meewilde naar Rome. Ik hoefde niet lang na te denken. Ik kreeg goedkeuring van Inge en Kees, met wie ik tot dan toe de excursie Apeldoorn verzorgde en mijn vrouw drukte me nogmaals op het hart hoe uniek deze kans was. Ik ga!

“Meneer, gaan we nu naar het hotel?” vraagt een leerling. “Je mag gewoon Gijs zeggen”, zeg ik tegen een leerling met haast. Ook mijn lichaam is al 2 keer ingedut; op het vliegveld wachtend op het gate nummer en in het vliegtuig onder het genot van John Legends nieuwe CD. Ik wil mijn koffer kwijt, een schoon en droog T-shirtje aantrekken en de stad verkennen. Tien minuten later staan we voor het hotel. We blijken niet het enige groepje Nederlandse scholieren te zijn, iets waar we later in de week met te weinig slaapuren onder de ogen nog tot vervelends aan toe aan worden herinnerd.

De paus loopt langzaam naar voren en het volk
zingt hem en Madonna di Fatima toe terwijl
velen met witte zakdoekjes wapperen.

De kamers zijn verdeeld, iedereen is opgefrist en we staan voor het hotel. “Check, check!”, roept Inès en drie leerlingen controleren of iedereen er is. Vijf seconden later gaan er drie duimen omhoog dus kunnen we naar het Vaticaan. Na een verkenning in het metrostelsel, waar we een aantal jonge zakkenrollers te snel af zijn, komen we aan bij het Vaticaan. Een stad binnen een stad, eigenlijk een land in een land. Met eigen grenzen, wetten, valuta en bestuur. De Vaticaanse musea staan vol oude beelden en restanten van de klassieke tijd. Inès en Joep praten in een microfoon en alle leerlingen, inclusief mezelf, luisteren via oortjes aandachtig mee. Na twee uur met open mond te hebben rondgelopen door het museum komen we buiten aan en zien we dat de Sint Pieter is afgezet. Daar gaat ons tweede dagdeel. Maar het geluk wil dat de reden erg bijzonder is. Madonna di Fatima wordt geëerd en bezongen door het volk en il Papa gaat spreken. We gaan de paus zien! We dringen ons naar voren, krijgen de tekst die we kunnen meezingen in onze handen gedrukt, en maken nog wat foto’s. Als de Kardinaal begint te spreken worden we allemaal een beetje hyper. De paus loopt langzaam naar voren en het volk zingt hem en Madonna di Fatima toe terwijl velen met witte zakdoekjes wapperen. Dit alles binnen de armen van God, iets wat ik later zou leren tijdens de presentatie van Timo, Niels en Justin.

Wanneer we de leerlingen zelfstandig naar huis laten gaan kiezen Joep, Inès en ik ervoor om met uitzicht op de Sint Pieter een drankje te drinken. Het enige biertje van die middag maakt me meteen melig en we zijn alle drie in opperste stemming. Wat een goed begin van een bijzondere week. Ik bied aan om de aperitiefjes te betalen, maar Joep is me voor. Vijfentwintig euro vraagt de ober. Wat!?

Met de bus gaan we terug naar het hotel. Onderweg zie ik door een stoffig busraam het oude Rome aan mij voorbij trekken. Om de beurt vertellen Joep en Inès wat ik zie en wanneer we er met de klas naartoe gaan. Stiekem wil ik gewoon even douchen.

’s Avonds eten we tegenover het hotel. Dat doen we eigenlijk de hele week. Het is handig voor de leerlingen die zich om 22:30 moeten melden en niet verkeerd voor ons. Inès verzekert ons van een goede kaart en lekker eten. Ze zou gelijk krijgen. Elke dag weer!

Bespreken van de dag. Eten bestellen. Glas heffen. Lachen. Eten. Drinken. Eten. Lachen. Leerlingen melden zich netjes af. Koffie. Rekening. Welterusten. Hotelkamer. Schoenen. Oplader. Gordijnen. Tandpasta. Bed. Zzzzz…


Dag 2
Iets later dan gepland en na een karig ontbijtje vertrekken we naar het Forum Romanum. Wederom gaan we met de metro. Melissa is scherp vandaag. Terwijl we wachten op het centraal station ziet ze een meisje met vier vriendinnen op het perron op zoek naar gewillige slachtoffers om te beroven. Als de meiden worden aangewezen en betrapt door de leerlingen druipen ze af. Het gesprek voor in de metro is bij deze beslist. Eenmaal aangekomen haalt Inès de kaartjes en maken de leerlingen foto’s van wat ze tot dan toe enkel kennen uit de lesboeken. De groep wordt in tweeën verdeeld op basis van geboortemaand. Januari tot en met juni gaat met Joep en mij mee, juli tot en met december met Inès; 12 en 11. Prima.

De tempel van Saturnus is met acht zuilen nog het best bewaard gebleven. Maar ook de Palatijn en de boog van Titus liggen er mooi bij in het Romeinse zonnetje. Eén losse zuil staat tussen dit alles eenzaam alleen, een overblijfsel van de tempel van Phocas. Aan alles om je heen zie je dat die Romeinen vroeger steenrijk waren. Veel van de welvaart die door oorlogen werd verdiend eindigden in Rome en de omgeving. Elke koning, Republikein of Keizer wilde natuurlijk pronken met zijn overwinningen. Het zorgt voor een pompeuze stad dat in de Forum Romanum zijn gelijke kent. Zij het enigszins ‘outdated’. Terwijl ik hier rondloop, Joep uitleg hoor geven en de leerlingen alles tot zich zie nemen, besef ik wat voor een verkeerd beeld ik zelf op de middelbare school had van het gymnasium. Ik vond ze maar nerds, die niet wisten wat cool was. Wat jammer dat ik nu pas besef hoe ver ik daar naast zat. Wat zonde dat zo weinig leerlingen mogen genieten van deze historie, taal en mythen. Gelukkig is het Romeinse rijk in goede handen bij de collega’s van Klassieke Talen en Geschiedenis. Ik mag het even van Joep overnemen maar kom niet verder dan: “Hier links zie je oude stenen, daar achter liggen nog oudere stenen. En daar rechts liggen stenen samen bij elkaar, dat zijn de oudste stenen.”

Brood en Spelen. Iets waar ik sowieso altijd aan 
moet denken als ik El Classico zit te kijken.

Even later worden de leerlingen in groepjes op pad gestuurd met een plattegrond van de Palatijn, de heuvel met de keizerlijke paleizen. Na een half uur is iedereen weer bij elkaar en hebben we het Palatijn goed mogen leren kennen. Omdat ik met Ruben, Niels, Björn en Justin liep en we een goed gesprek hadden, kwamen we vijf minuten te laat aan. Gelukkig wist Björn de weg. Op naar de Circus Maximus. Voordat we het oude veld van de paardenraces betreden gaan we lunchen. De leerlingen krijgen 45 minuten en Joep, Inès en ik gaan wat drinken op de hoek van het afspreekpunt. Een uur later staan we met onze voeten in de historie. Inès vertelt over de paardenraces en hoe AS Roma en Lazio Roma hier nog hun clubkampioenschappen vieren. Mooi hoe deze historische plek nog een functie heeft in moderne tijden. ‘Brood en spelen’ is eigenlijk nog de enige constante. Iets waar ik sowieso altijd aan moet denken als ik El Classico (Barcalone versus Real Madrid) zit te kijken.

Met een tussenpauze bij Forum Boarium komen we aan bij een plein dat is ontworpen door Michelangelo; Capitolinus. Je vindt de ovale afbeelding op de marmerenvloer nog terug op het Italiaans 50 eurocent muntstuk. Te midden van de lijnen zit een trotse Marcus Maurelius op zijn paard. Op de uitkijk staan Castor en Pollux, zonen van Zeus. Iets met een zwaan…

Met een kleine omweg en een mooi uitzicht op het Forum Romanum komen we uit bij Forum Trajanum. Hier is onze eerste presentatie door een leerling. Veerle wijst en vertelt over de omgeving. Leerlingen zitten aandachtig te luisteren en ik kijk met verbazing om me heen. Dit moet wel het middelpunt van de stad zijn geweest. In mijn kielzog pronkt de suikertaart; het witte parlementsgebouw met zijn zwarte engelen en chariots. Het is zo mooi en groot.
Da’s nou mooi oud worden!

Van de ene verbazing val ik de andere. We bezoeken de markthallen van Trajanus, Santa Costanza en de catacombe van Sant’Agnese. Bij Santa Constanza staat een bruiloft op het punt van beginnen en in het kerkje naast de catacombe van Sant’Agnese is net een doop geweest. Allemaal mooie Italiaanse mannen en vrouwen op hun Zondags best. Wat worden wij bleke Nederlanders toch lelijk oud en wat ben ik jaloers op de Italiaanse mannen met hun donkere gelaat en zonovergoten chagrijnige koppen vol diepe groeven. Da’s nou mooi oud worden!

Nadat de metro ons weer afzet op Termini, het centraal station van Rome, kiezen leerlingen hun eigen pad. Sommige doen boodschappen, andere gaan naar het hotel. Joep, Inès en ik nemen nog een kleine omweg. Rome telt zo’n 370 kerkjes en Joep heeft ze nog steeds niet allemaal gezien. Geen kans om er één door te strepen laat hij aan zich voorbij gaan. Nog even volhouden dus. In het kerkje steek ik een kaarsje aan en help ik een Chinese dame met het maken van wat foto’s op haar iPad. Het ziet er niet uit. Ik vind een iPad prima als tweede scherm bij #boerzoektvrouw of tijdens vergaderingen, maar mensen, maak er geen foto’s mee!

Na het korte bezoek aan de kerk ren ik zowat naar het hotel voor een verfrissende douche. Met schone kleertjes aan genieten we wederom van prima eten tegenover het hotel (waar ik wederom voor de Caprese salade ga vanwege de heerlijke Mozzarella).


Dag 3
We beginnen de maandag met een bezoek aan de Basiliek van Santa Maria Maggiore. Een kerkje niet ver van het hotel vandaan dat samen met het pleintje ervoor de uitstraling heeft van een kleine versie van Trafalgar Square. De amateur fotograaf die ik ben ziet binnen meteen mooie potentiële kiekjes. De kerk heeft boven de ingang een rond glas-in-lood raam dat door de verschillende kleuren en de felle ochtendzon een mooi licht geeft op de marmeren vloer midden in de Basiliek. Geweldig. Vervolgens zetten we onze excursie voort naar het noordoosten.

Ik moet ook elke keer als Joep dat zegt denken aan 
de zeven heuvelenloop in Nijmegen. Dat is vast 
kinderwerk vergeleken bij deze week.

Heel even mogen we ‘uitrusten’ en wat eten op de trappen van San Pietro in Vincoli, oftewel Sint Pieter in ketens. De kerk ligt op de grootste heuvel van Rome. Rome kent er zeven. Iets wat Joep meermaals zal herhalen deze week. Ik moet ook elke keer als Joep dat zegt denken aan de zeven heuvelenloop in Nijmegen. Die ik als student in Nijmegen nooit heb gelopen, maar nu ook niet meer ga lopen. Dat is vast kinderwerk vergeleken bij deze week.

San Pietro in Vincoli huisvest werk van Michelangelo. Het is Mozes die enigszins geïrriteerd of boos naar me staart als ik de kerk inloop en doorloop naar de rechter zijbeuk. Iemand gooit wat kleingeld in de muur en het schouwspel wordt opgelicht. Foto´s maken!

Een ander interessant fenomeen in de kerk zijn de twee wandbeelden links. Het ene is een aangezicht van Magere Hein met de zeis, de ander van twee skeletten. Nog niet eerder had ik het materiële overblijfsel van het hiernamaals zo nadrukkelijk in een kerk aanwezig gezien. Frappant, mooi en tegelijkertijd voer voor discussie. We besluiten dat de kerk wilt tonen dat het leven op aarde niet gaat over de fysieke, materiële ervaring, maar om het voeden van de ziel, het spirituele. Want dat laatste neem je mee naar God en je lichaam zal de aarde voeden. En direct na deze gedachtewisseling besef ik hoe graag ik in de bovenbouw les zou geven. Want wat is het toch mooi om jonge adolescenten zo bevlogen te horen spreken, hardop te horen nadenken en met ze in discussie te gaan. Terwijl we naar buiten gaan en onze tocht voortzetten naar het volgende wonder dat Rome huisvest, praten we nog door over onze bevindingen.

Nog geen half uur later staan we oog in oog met het Colosseum. Wat een gigantisch grote arena en wat is het zonde dat de helft van de muren bedenkt zijn met stellages voor bouwvakkers. Mmm. Het Colosseum is tegenwoordig erg fragiel en heeft groots herstelwerk nodig. De kosten zijn beraamd op 30 miljoen Euro, vertelt Inès. Geld dat de gemeente Rome niet wilt betalen. Gelukkig, na lang gesteggel was er een Italiaanse schoenenfabrikant die de 30 miljoen wilde neerleggen. Hij mag geen reclame maken op de stellages, begrijpelijk. Grote verliezer voor mij in dit verhaal, de gemeente Rome.

Na een korte lunch beginnen we met een presentatie van Merlene. Ze vertelt over de grote hoeveelheid ingangen, wie waar naar binnen mocht, wat er binnen gebeurde en hoe mooi de film ‘Gladiator’ het Colosseum nabouwde voor de film. Na het betere duw-en-trekwerk zijn we als groep binnen en krijgen de leerlingen een uurtje de tijd om het Colosseum te verkennen. Inès en ik raken al snel Joep kwijt en vinden een mooi plekje in de bovenste ring met wat leerlingen. We praten over de stad Rome, wat we van het Colosseum vinden en maken een hele hoop foto’s. Gezellig joh.

We vervolgen onze reis naar een persoonlijk hoogtepuntje. Eigenlijk zat de hele week vol met hoogtepunten, maar deze is wel van absolute schoonheid: de Trevi Fontein. Ik gooi meteen een euro in het water met mijn rechterhand over mijn linkerschouder om zeker te zijn dat ik terugkom in Rome. Leerlingen maken foto’s en ik ben verbaasd over de drukte rond de fontein. Ongelooflijk.

Als de vragen zijn beantwoord lopen 
we het Pantheon in. Niks toegangsprijs, 
gewoon 1 deur, heel de dag open. Mooi.

En alsof de Basiliek, de kerk, het Colosseum en de fontein nog niet genoeg zijn, staan we na een korte stop op de Piazza Colonna ineens voor het Pantheon. Nadat we allemaal een ijsje hebben gehaald bij wat de Romeinen zelf de beste ijstent van de stad vinden, luisteren we naar Alex. Alex vertelt ons alles over het Pantheon, uit zijn hoofd en met bevlogenheid. Als de vragen zijn beantwoord lopen we het Pantheon in. Niks toegangsprijs, gewoon 1 deur, heel de dag open, iedereen wil naar binnen en naar buiten. Mooi. Het Pantheon heeft één blijvende indruk op mij achtergelaten en dat is het ronde gat in de top van het ronde dak. De symboliek hierachter is dat de mensen in het Pantheon elk weertype buiten ook binnen ervaren. De natuur krijgt zo een prominente plek. Gaaf.

Als afsluiter lopen we met de groep naar de Piazza Navona, vergelijkbaar met Montmartre in Parijs. Een groot, langwerpig plein vol met artiesten, kunstenaars en verkopers. Een erg leuke sfeer (wat in Parijs nog wel eens ontbreekt; opdringerige mannetjes). Tel daarbij op de webcam als gateway naar huis, de gekleurde huisjes, de grote fontein en alle eet- en drinktentjes en je snapt dat we hier wel anderhalf uur kunnen rondslenteren. Met een klein groepje leerlingen proberen Inès en ik naar huis te zwaaien. Het lukt! We spreken af dat we de leerlingen weer zien bij het hotel en Joep, Inès en ik zoeken een terrasje uit. Net als we willen afrekenen en opstaan word ik gebeld. Een leerling is bestolen van zijn portemonnee in de metro. Hij heeft snel gehandeld; pasje geblokkeerd en ouders gebeld. Die hebben al het geld van zijn rekening gehaald. Maar zonder geldig ID kun je niet vliegen. Oftewel, op naar het politiebureau.  Even wachten. Formulier invullen. Biologische geiten koekjes eten. En weer even wachten. Gelukkig zijn we snel klaar. We moeten een formulier invullen en wachten op een document van de politie. Binnen een half uur zijn we weer weg. De biologische geitenkaaskoekjes van Inès hebben ons er doorheen gesleept.

“Het was leuk, we hebben gelachen en gedanst, en ook een beetje bier gedronken” waren de reacties.

Die avond mag de groep zich om 01:00 melden. Justin is jarig om 24:00 en dat wil de groep vieren. Na lang beraad en met enige twijfel of het verstandig is geven we ze dat stukje vrijheid waar elke puber naar verlangt. Als de groep op pad gaat, blijven wij achter. We eten wat, maar hebben het vooral over onze beslissing. Is het een goede keuze? Wat als? Om mijn wat bezorgde collega’s gerust te stellen ga ik op pad. Net voor 01:00 vind ik ze dansend achterin een kleine disco tegenover het station. Buiten hangen wat minder gezellig uitziende Italianen, maar binnen is het feest. Dat komt helemaal goed. Om 01:00 staan ze allemaal netjes aan onze tafel tegenover het hotel. “Het was leuk, we hebben gelachen en gedanst, en ook een beetje bier gedronken” waren de reacties. Goed zo en nu naar bed.


Dag 4
’s Ochtends blijkt dat er één leerling is met een fikse kater. Eerst durven ze te beweren dat het bedorven Ice tea betreft. Een komische draai aan een eeuwenoude fout die bijna elke tiener in zijn leven zal maken. En meer dan eens. De leerling gaat toch met ons mee, al heeft hij wel een plastic zak bij zich; in geval dat..

We beginnen de ochtend in het zuiden van de stad met een bezoek aan de Sint Paulus. De Basiliek is tegelijk gebouwd met de Sint Pieter en is als het ware over het graf van de apostel gebouwd.  De Basiliek kent een groene ‘voortuin’ waar Paulus is afgebeeld met zwaard. Joep weet ons te vertellen hoe dat zo komt, maar niet nadat Ids zijn presentatie geeft over de Basiliek. Na een kort bezoek binnen in de Basiliek ga ik met Melissa, Veerle, Niels, Bas en Sybren de tuin van de Basiliek bezoeken. Een klein tuintje weggestopt achter de toren. Klein, bescheiden en rustig. Even ontsnappen aan de drukte van de Basiliek zelf.

Wat zaterdag niet lukte door wat vertraging tijdens de reis gaan we vandaag inhalen. We gaan de Sint Pieter in en op. Terwijl we in de rij staan vertellen Timo, Niels en Justin over de Sint Pieter. Binnen delen we de groep in drieën en neemt elke leerling een groepje mee. Ik ga met Justin mee en krijg 45 minuten lang les. We lopen van voor naar achter en van links naar rechts. Overal waar we stoppen vertelt Justin iets. Van de bijzondere fontein die weggestopt is tot de ogenschijnlijke schilderijen die in het echt mozaïeken zijn. Tussendoor schiet ik zo’n 300 foto’s. Later zou ik thuis pas merken dat ik dezelfde foto’s drie keer heb gemaakt. Niks mis mee, ik bewaar gewoon steeds de minst slechte van de drie.

Na een korte pauze in de zon, op de trappen van de Sint Pieter vervolgen we onze ontdekking in, rond en op de Sint Pieter. Twee leerlingen pakken, vanwege een blessure, de lift. De rest neemt de trap om na 20 minuten lopen uit te komen op de koepel van de Sint Pieter. Joep is al zo vaak boven geweest, die loopt nog een rondje in de Sint Pieter. Wow, wat een uitzicht. En wow, wat is het lekker om mijn bezwete T-shirt even te laten koelen door een fris windje. Iedereen dringt zich tegen het hekwerk om naar beneden te kijken en foto’s te maken. Gelukkig is de achterkant van de koepel iets rustiger. Inès vertelt mij wat ik zie en samen maken we het rondje om ‘la Cupola’.

Na de koepel hebben de leerlingen eindelijk een paar uurtjes voor zichzelf. Sommige gaan naar het stadion van AS Roma, andere willen winkelen. Joep, Inès en ik lopen nog even door naar de Engelenbrug. Inès vraagt bij elk beeld van een Engel wat ze in haar handen heeft en aan het einde van de brug komt de ontknoping. Zowel de uitleg als de boodschap zijn mooi en terwijl we met z’n drieën naar een terrasje in de zon lopen praten we na over de brug. Ik ben enigszins uitgeput, maar weten dat we vanavond met de hele groep gaan eten. Ik kijk er erg naar uit. Op naar het hotel.

De avond is nog jong als we met z’n allen twee deuren verderop aanschuiven voor een goede deal. De avond ervoor had ik geregeld dat we uit 3 pizza’s, pasta en iets vegetarisch konden kiezen inclusief 2 drankjes voor 13,-. De jongens verdelen zich snel over twee tafels en de meiden gaan bij elkaar zitten. Van de eigenaar moeten wij voor de openslaande deuren gaan zitten zodat we voor de voorbijgangers nog enigszins het beeld hoog houden dat we bij een chique tent zitten.

In algemene ziekenhuizen is het een toestand.

Als we allemaal ons eten krijgen en genieten van wat we voor ons hebben, gebeurt er iets wat achteraf gezien, wel de meeste indruk heeft gemaakt op ons allen. Een leerling wordt onwel en moet naar het ziekenhuis. Inès gaat met de leerling mee en zal de dag erop thuis blijven om de leerling naar een privékliniek te krijgen voor onderzoek. Want ook al hoort Italië bij de G8 en is Rome de hoofdstad van een Westers land, in algemene ziekenhuizen is het een toestand. Gelukkig kan de leerling op donderdag met ons mee naar huis reizen en is hij meteen na aankomst in Nederland onderzocht.

Joep en ik wachten die avond tot we iets van Inès vernemen. Op het moment dat ik via de receptie contact wil met het ziekenhuis, loopt Inès de lobby van het hotel binnen. De leerling zit nog in de taxi en wordt snel naar bed gebracht. Inès vertelt Joep en mij wat zich  allemaal heeft afgespeeld in het ziekenhuis en we beslissen dat alleen Joep en ik op de laatste excursie dag met de leerlingen naar Pompeji gaan. Welterusten. Pfff.



Dag 5
De laatste dag. Eigenlijk hebben we al afscheid genomen van Rome, want vandaag gaan we 300 kilometer naar het zuiden om Pompeji te bezoeken en de volgende dag zullen we om 06:45 huiswaarts vertrekken. Het voelt wel een beetje raar. We hebben allemaal niet opperbest geslapen en we laten een leerling en collega achter. Gelukkig hebben we besloten om te proberen ook vandaag samen te eten. Dat kan alleen als de tocht naar de Vesuvius niet door kan gaan. Later zouden de wolken rond de vulkaan reden zijn waarom we niet naar boven kunnen. Een geluk bij een ongeluk. Zo kunnen we afmaken wat de dag ervoor abrupt werd beëindigd; een gezellige avond eten en drinken met de hele groep!

Op naar Termini, het centraal station van Rome (steenworpafstand van het hotel). De eerste trein brengt ons in iets meer dan 2 uur naar Napels, vanwaar we met een treintje langs 14 haltes komen om vervolgens 45 minuten later uit te stappen op Pompei Scavi.

Ergens halverwege de rit van Napels naar Pompeji begint het zo hard te regenen en te waaien dat elke keer als mensen uitstappen en de deuren opengaan de regen letterlijk naar binnen waait. Bij aankomst kopen we dan ook massaal paraplu’s en poncho’s. Tien minuten later klaart het op. Ik weet zeker dat kiosken zo snel geld verdienen. Wat maakt het uit, ik draag mijn paraplu de hele dag met me mee en weet dat ik nu bewapend ben tegen de regen.

Opeens komt een politieagent vertellen dat 
mijn linkervoet 20 centimeter naar links moet.

Etienne en Boris geven ons bezoek invulling middels een presentatie die ons langs meerdere locaties loodst en een afsluitende quiz die vanwege organisatorische twijfel door Joep en mij is omgegooid. En desondanks de inspanningen en informatie van de heren kan Pompeji mij niet echt boeien, zoals andere sights dat deze week wel doen. Ik verwacht eigenlijk overal verkoolde lichamen te zien van mensen wiens leven in één keer stopte. Ook hoop ik van daaruit die paniek wat meer te voelen. Maar de schaarste van die scenario’s en de gevallen regen die als een deken over Pompeji ligt, maken dat het wat flets op me overkomt. Jammer. Desalniettemin is het een unieke ervaring om door de ‘straten’ van Pompeji te lopen. En zeker als daar dan ineens een cafetaria staat waar je pizza en friet kunt kopen. Je mag zelf raden wat iedereen deed tijdens de lunchpauze.

Na een enerverende middag en een lange reis eindigen we in Napels. We moeten nog een half uur wachten op de trein, dus geven we de leerlingen en onszelf de tijd om ergens wat te gaan drinken. Joep en ik sluiten aan in een rij. Opeens komt een politieagent vertellen en eisen dat ik toch echt even mijn linkervoet 20 centimeter naar links moet verplaatsen en dat mijn rechtervoet moet volgen. Ik kan alleen maar voorstellen dat ik niet goed in de rij sta, maar snap niet waar de man zich druk om maakt. Ik merkte het in Rome wel vaker; vervelende kleine Italiaanse mannetjes die zich via hun verworven machtspositie even willen laten gelden. Ik kan er eigenlijk alleen maar om lachen.

Nog leuker wordt het als Joep voor mij een dubbele espresso bestelt en ik 2 losse espresso’s krijg. Nu weet ik eerlijk gezegd niet of het aan Joep zijn Italiaans ligt of aan de dame achter de counter. We’ll never know…

Onze terugreis van Napels naar Rome was een half uur langer. Gelukkig zat ik met Joep, Veerle en Marlene. Al snel verzeilden we in een leerzame discussie over onderwijs. En als ook Niels zich languit voegt bij onze stoelen leer ik in een uurtje een aantal wezenlijke zaken die mijn lesgeven en het onderwijs een stuk effectiever en aantrekkelijker voor leerlingen zouden maken. Maar terug naar het reisverslag..

Als we om 19:15 aankomen bij het hotel kan iedereen snel even naar de kamer om op te frissen, want om 20:00 gaan we samen eten. Bij een Italiaan om de hoek. Er zitten me toch veel Italiaanse restaurants in Rome... ongelooflijk.

De eigenaar heeft binnen alles leeggehaald om nog twee lange tafels neer te zetten zodat we als groep buiten kunnen eten. De koning te rijk. Als we allemaal een drankje hebben besteld, komen Inès en onze gevelde leerling de hoek om. Wat er dan ontstaat is puur kippenvel. De bescheiden leerling die al 24 uur in onzekerheid leefde over of hij de volgende dag mee naar huis kan vliegen, wordt onder luid applaus ontvangen door zijn 22 reisgenoten. Inès schuift aan bij Joep en mij en vertelt hoe haar dag is gegaan. Ik zal de details besparen, maar de conclusie is helder: Inès is een held. Ze heeft het voor elkaar gekregen dat de leerling in een privékliniek is onderzocht, dat er contact is geweest met de medici in Nederland en dat de gegevens vanuit Nederland in Rome zijn aangekomen. Allemaal zaken die gisteren in een publiek ziekenhuis maar niet wilden lukken. Het is dan ook niet zo raar dat Inès enorm blij is als ze een glaasje drinken en lekker warm bord pasta voor haar neus krijgt geschoven. Eind goed al goed.

Na het eten hebben we nog één verrassing voor de leerlingen. We trakteren ze op een ijsje, als toetje. Helaas zijn de drie dichtstbijzijnde ijstenten al gesloten. Gelukkig zie ik nog twee mannen in één van de drie ijstenten met elkaar praten. Ik vraag of ze nog snel 50,- willen verdienen. Ja, zeggen ze. Zet dan even tien smaken terug in je vitrine en dan stuur ik zo om de beurt 5 leerlingen naar je. Prima. Zo gezegd zo gedaan. Vijftien minuten later staan we buiten terug te blikken op een fantastische week met enorm veel hoogtepunten. Het mooiste is nog wel dat deze groep leerlingen, die elkaar wel al kende, nu nog closer is geworden. Een bijzondere ervaring.

Als ik de volgende dag na een lange reis naar Apeldoorn, eindelijk in de trein naar Zutphen zit besef ik hoe fortuinlijk ik ben geweest dat ik door Joep en Inès ben gevraagd om mee te gaan.




Gijs Palsrok, 29 oktober 2013.

Sunday, 29 September 2013

SO hoofdstuk 1

Geachte leerling,

Nog een weekendje geduld en dan mag je laten zien wat je in de eerste weken hebt opgestoken van je eigen inspanningen, het oefenen en mijn uitleg/hulp. Dat doen we met een SO over hoofdstuk 1. Zowel de woordjes als grammatica komen aan bod. De Stones moet je kunnen gebruiken in een 100-woorden verhaaltje. Hoe die opdracht er uit gaat zien, zie je tijdens het maken van de SO. Hieronder een overzicht van wie wat moet leren. Heel veel succes!


1ha
Vocabulary A-C-D-C&C-E-F-G (TB p.17-19)
Grammar: 1 Persoonlijke en bezittelijke voornaamwoorden, 2 de Present Simple en 3 Ontkenningen met to be
Stones: 1-2-3-4 (als basis voor een schrijfopdracht)

2havo/2ha
Vocabulary A-C-D-C&C-E-F-G (TB p.17-20)
Grammar: 1 vragende voornaamwoorden, 2 de Past Simple in ontkenningen, 3 de Past Simple in vragen, herhalen: Past Simple en Rangtelwoorden.
Onregelmatige werkwoorden (TB p.193-194) video
Stones: 1-2-3-4 (als basis voor een schrijfopdracht)

2vwo
Vocabulary A-C-D-C&C-E-F-G (TB p.19-21)
Grammar: 1 vragende voornaamwoorden, 2 de Past Simple in ontkenningen, 3 de Past Simple in vragen, herhalen: Past Simple en Rangtelwoorden.
Onregelmatige werkwoorden (TB p. 200-201) video
Stones: 1-2-3-4 (als basis voor een schrijfopdracht)


3havo
Vocabulary A-C-D-C&C-E-F-G (TB p.19-22)
Grammar: 1 Present Simple en Present Continuous, 2 Past Simple en Past Continuous (oftewel; Four Tenses), 3 Bijvoeglijke naamwoorden en bijwoorden en 4 de Present Continuous voor irritaties
Stones: 1-2-3-4 (als basis voor een schrijfopdracht)

Four Tenses

Extra oefeningen bij de Present Simple = oefening 1 - oefening 2 - oefening 3 - oefening 4 - oefening 5 - oefening 6 - oefening 7 (moeilijk) - oefening 8 (veel oefeningen bij elkaar)

oefening 9 (vul de juiste vorm in van to be en have)






Extra oefeningen bij de Past Simpleoefening 1 - oefening 2 - oefening 3 - oefening 4 (was of were?) - oefening 5 (5 oefeningen bij elkaar) - oefening 6 - oefening 7 (onderaan page, past simple + andere tijd) - oefening 8 (héél veel oefeningen) - test 1 - test 2 - test 3

oefening 9 (maak de zinnen vragend)
oefening 10 (maak de zinnen ontkennend)
oefening 11 (maak de zinnen ontkennend)

List of all irregular verbs (hier het lijstje dat 1HA moet leren voor toetsweek 4)





Extra oefeningen bij de Present Continuousoefening 1 (welke vorm van to be?) - oefening 2 - oefening 3 - oefening 4 - oefening 5 - oefening 6 (present simple of present continuous; feiten/gewoonten of NU bezig? uitleg) - oefening 7 (naar beneden scrollen) - oefening 8 - oefening 9 (naar beneden scrollen)




Present continuous from fishandchips


Extra oefeningen voor de Past Continuous:
oefening 1 - oefening 2 - oefening 3 - oefening 4 - oefening 5 - oefening 6 - oefening 7 - oefening 8 - oefening 9 oefening 10 - oefening 11 - oefening 12 - oefening 13 - oefening 14